"Przeklęte ruiny"

Krwawe kałuże.
Dziurawy bruk.
Krzyk uciekających ludzi.
Strzały z karabinów.
Rozdeptane czaszki.
Czemu się tak szczerzę?
Dziewczyna upada niedaleko. 
Przerażenie.
Strzał. 
Było i nie ma. 
Sumie? 
Później się o nie zatroszczę.  
Ktoś ją znał? 
Zapomniałem, wy uciekacie.
Myślicie o sobie,
jak na ludzi przystało.
Niewidomy?
Kto by pomyślał?
Podchodzę i szepczę do ucha 
"co słyszysz?".
Przeładowuję broń.
Ani drgnął.
Może i słusznie?
"Słyszę coś czego nikt nie może zobaczyć.
Ogłaszający jęk dusz,
nie stworzonych do zabijania.
Ostatecznie topionych w alkoholu.
Pustych ciał paniczny śmiech. Czy one jeszcze żyją? 
Nie. Zabili siebie,
zaraz przed nami."
Zaciskam zęby.
Huk.
To ostatnie co usłyszał.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

"Powiedzcie mi !"

Powiedz mi rzeko co widziałaś szczyty gór, Czy tam jest piękniej niż tu? Powiedzcie mi chmury co widzicie miasta, Czy z góry też wyglądają tak mrocznie? Powiedzcie mi gwiazdy co dla was księżyc bratem,   Czy jest wspanialszy niż dla nas Co z dołu patrzymy nań jak na nadzieję?
Czytaj więcej

"W obozie"

W obozie zagłady nie ma już krwi. Lecz cały czas czuję jej zapach. Duszeni w komorach, byli zagłuszani silnikami. Mimo to, teraz słyszę ich rozpaczliwe krzyki. Budynki puste i nawet drzewa,  jakby o wszystkim zapomniały. A buty czekają - na nikogo innego, tylko właścicieli. Prochy zmarłych wciąż szepczą swój ból. Krew w ziemi z żalu, nad losem swym, wrze. Przykro jest przyznać, że tysiące zabitych niewiele się różnią od miliona. Trudno cokolwiek powiedzieć. Żadne ze znanych mi słów nie oddaje tej grozy, jak cisza. Przecież ci ludzie żyli normalnie jak każdy z nas. Dzisiaj nic nie można zrobić. Ani pomóc, ani pocieszyć. Pozostaje cicha modlitwa, pamięć i nadzieja. Nadzieja - że to już nigdy się nie powtórzy.
Czytaj więcej

"Powroty"

Ile razy jeszcze będę się tłumaczyć? Mam dość tej bieganiny, by uciec. Z jednej strony  ty . Z drugiej  strach. Trudno mi się nie pogubić. Z prawej wszystko na niby.  Z lewej szczerość do bólu. Wiecznie pędzący gdzieś tłum. Cały czas poświęcony na czekanie, za czymś czego nie potrafię nazwać. Kątem oka dostrzegam jak odchodzisz. Nie pozwolę na to, nie tak bez słowa. Blizny przypominają mi o sobie.  Przez  to  je mam i dalej  to  robię. Z jednej strony kolejne wino. Z drugiej drzwi, którymi mogę wyjść. Z lewej poczucie beznadziei. Z prawej chęć walki. Muszę się zdecydować! Cały czas poświęcony na czekanie, za czymś czego nie potrafię nazwać. Kątem oka dostrzegam jak odchodzisz. Nie pozwolę na to, nie tak bez słowa.
Czytaj więcej