" Poświęcenie ? "

Zadzwońcie na policję ! Natychmiast !
On zrobił coś strasznego .
Chciał żeby umarła zamiast żyć bez niego .
Mówi  , że nie chce być cholernym egoistą .
Tak , jest przekonany o swojej racji .
Co pan robi ?! Proszę oddać mi telefon !
Owszem nie żałuje .
Czemu pytacie o jej ostatnie słowa ?
Powiedziała : " Tak , kocham cię bardziej niż ty mnie. "
Uwierzcie mi ! Jestem śmiertelnie chory .
Jutro nie jest oczywiste .
Ona nie chciała żyć , musicie mi uwierzyć  !
Ratujcie , ja znowu zrobiłem coś strasznego .
Teraz ona już nie wróci by mi pomóc .
Zawsze dzieliły nas tylko żywioły .
Modliłem się żeby to nie była ziemia , byle by to nie była ziemia !
Mogłem zachować się egocentrycznie.
Mogłem pozwolić by cierpiała , żyjąc samotnie .
Teraz by żyła !
Czemu tego nie zrobiłem ?!
Panie policjancie,  proszę zbierzcie mnie stąd .
Ja nie mogę bez niej żyć .
Zabijcie mnie ! 


Bardzo proszę komentarz :)
Po prostu nie mam pewności czy się Wam spodoba .
Z góry dziękuje ~
Rikota

Komentarze

  1. Shadow-san9 sierpnia 2015 00:54

    *-* nie no, super.
    Nie wiem czemu jednak wydaje mi się, że ten wiersz opowiada jakąś historię, nie wiem czy dobrze myślę czy nie. Jednakże bardzo mi się podobało i jak zawsze czekam na więcej.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. PhilosPhilia9 sierpnia 2015 05:51

      Dziękuje ^^
      Starałam się zwięźle przedstawić taką właśnie , krótką historię .
      Miło mi , że to zauważyłaś :)

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

"Powiedzcie mi !"

Powiedz mi rzeko co widziałaś szczyty gór, Czy tam jest piękniej niż tu? Powiedzcie mi chmury co widzicie miasta, Czy z góry też wyglądają tak mrocznie? Powiedzcie mi gwiazdy co dla was księżyc bratem,   Czy jest wspanialszy niż dla nas Co z dołu patrzymy nań jak na nadzieję?
Czytaj więcej

"W obozie"

W obozie zagłady nie ma już krwi. Lecz cały czas czuję jej zapach. Duszeni w komorach, byli zagłuszani silnikami. Mimo to, teraz słyszę ich rozpaczliwe krzyki. Budynki puste i nawet drzewa,  jakby o wszystkim zapomniały. A buty czekają - na nikogo innego, tylko właścicieli. Prochy zmarłych wciąż szepczą swój ból. Krew w ziemi z żalu, nad losem swym, wrze. Przykro jest przyznać, że tysiące zabitych niewiele się różnią od miliona. Trudno cokolwiek powiedzieć. Żadne ze znanych mi słów nie oddaje tej grozy, jak cisza. Przecież ci ludzie żyli normalnie jak każdy z nas. Dzisiaj nic nie można zrobić. Ani pomóc, ani pocieszyć. Pozostaje cicha modlitwa, pamięć i nadzieja. Nadzieja - że to już nigdy się nie powtórzy.
Czytaj więcej

"Powroty"

Ile razy jeszcze będę się tłumaczyć? Mam dość tej bieganiny, by uciec. Z jednej strony  ty . Z drugiej  strach. Trudno mi się nie pogubić. Z prawej wszystko na niby.  Z lewej szczerość do bólu. Wiecznie pędzący gdzieś tłum. Cały czas poświęcony na czekanie, za czymś czego nie potrafię nazwać. Kątem oka dostrzegam jak odchodzisz. Nie pozwolę na to, nie tak bez słowa. Blizny przypominają mi o sobie.  Przez  to  je mam i dalej  to  robię. Z jednej strony kolejne wino. Z drugiej drzwi, którymi mogę wyjść. Z lewej poczucie beznadziei. Z prawej chęć walki. Muszę się zdecydować! Cały czas poświęcony na czekanie, za czymś czego nie potrafię nazwać. Kątem oka dostrzegam jak odchodzisz. Nie pozwolę na to, nie tak bez słowa.
Czytaj więcej