" Nie czekamy na ratunek"

Nikt i nic co nie poczuło tego świata podłości i grozy
nie da rady go zmienić , naprawić , uratować.
Ktoś kogo tu nigdy nie było , nie zna panujących zasad.
Tylko my , żyjący tu teraz dostrzegamy zło .
Właśnie dlatego walczymy , po upadku wstajemy .
Widzimy , że nic nie jest w stanie samo się zmienić .
Każdy z nas inną drogą , sposobem wszelakim
do jednego celu dąży .
By zmienić ten świat na lepsze .
Często przez egoizm plany te się nawzajem rujnują,
tworząc jeszcze większą zniweczonych marzeń stertę .
Mimo to przebijamy się , niczym kwiaty z twardej ziemi ,
tak my z tego padołu łez wstaniemy w drodze do światła.
Pomogą  nam wiara  i czyny ;
 nie słowa - które jak siekiera ranią .
Życie nauczyło nas wszystkiego , na co był czas.
Jeśli go zabrakło cóż wtedy zrobimy ?
Mam nadzieję ,że walczyć nie przestaniemy .
Nie wiem co się stanie bo nawet gwiazdy ,
 z których inni wróżą , przyszłości naszej nie znają .
Pozostało czekać , ale nie stać w miejscu ,
wyjść na przeciwko zegara wskazówkom.
 Razem uratować stracone istnienie.



~ Jeszcze raz ogromne podziękowania za komentarz < jak widzicie jakieś błędy to też proszę żebyście zwracali mi uwagę ;) >
Dziękuje również wszystkim co czytają , mam nadzieję , że się podoba .

~ Uściski Rikota <3  

Komentarze

  1. Shadow-san20 lipca 2015 01:45

    Nie ma za co ^^ od teraz możesz liczyć na moje komentarze xD
    Bez bicia się przyznam, że znalazłam twojego bloga, ponieważ obserwujesz mojego, jednak bardzo mi się spodobały twoje wiersze więc zostane tutaj na dłużej (będziesz mnie miała dość). Więc czekam niecierpliwie na kolejne posty. Mam nadzieje, że będą się one pojawiały dość często.
    A błędów nie widziałam ^^

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

"Powiedzcie mi !"

Powiedz mi rzeko co widziałaś szczyty gór, Czy tam jest piękniej niż tu? Powiedzcie mi chmury co widzicie miasta, Czy z góry też wyglądają tak mrocznie? Powiedzcie mi gwiazdy co dla was księżyc bratem,   Czy jest wspanialszy niż dla nas Co z dołu patrzymy nań jak na nadzieję?
Czytaj więcej

"W obozie"

W obozie zagłady nie ma już krwi. Lecz cały czas czuję jej zapach. Duszeni w komorach, byli zagłuszani silnikami. Mimo to, teraz słyszę ich rozpaczliwe krzyki. Budynki puste i nawet drzewa,  jakby o wszystkim zapomniały. A buty czekają - na nikogo innego, tylko właścicieli. Prochy zmarłych wciąż szepczą swój ból. Krew w ziemi z żalu, nad losem swym, wrze. Przykro jest przyznać, że tysiące zabitych niewiele się różnią od miliona. Trudno cokolwiek powiedzieć. Żadne ze znanych mi słów nie oddaje tej grozy, jak cisza. Przecież ci ludzie żyli normalnie jak każdy z nas. Dzisiaj nic nie można zrobić. Ani pomóc, ani pocieszyć. Pozostaje cicha modlitwa, pamięć i nadzieja. Nadzieja - że to już nigdy się nie powtórzy.
Czytaj więcej

"Powroty"

Ile razy jeszcze będę się tłumaczyć? Mam dość tej bieganiny, by uciec. Z jednej strony  ty . Z drugiej  strach. Trudno mi się nie pogubić. Z prawej wszystko na niby.  Z lewej szczerość do bólu. Wiecznie pędzący gdzieś tłum. Cały czas poświęcony na czekanie, za czymś czego nie potrafię nazwać. Kątem oka dostrzegam jak odchodzisz. Nie pozwolę na to, nie tak bez słowa. Blizny przypominają mi o sobie.  Przez  to  je mam i dalej  to  robię. Z jednej strony kolejne wino. Z drugiej drzwi, którymi mogę wyjść. Z lewej poczucie beznadziei. Z prawej chęć walki. Muszę się zdecydować! Cały czas poświęcony na czekanie, za czymś czego nie potrafię nazwać. Kątem oka dostrzegam jak odchodzisz. Nie pozwolę na to, nie tak bez słowa.
Czytaj więcej